Met ‘n oog op de wereld – De dag die je wilde dat …

auteur: Paul Laaper

Woensdag 3 juli is de dag dat het moet gebeuren. Ik ben niet zenuwachtig, maar zie er wel tegenop.
Niet het verlies van een oog, dat is de prijs die ik graag betaal om in leven te blijven. Ook op hoe ik dat ga ervaren en hanteren heb ik zelf invloed. Het zijn de risico’s die aan de operatie zelf kleven die me zorgen baren. Het is het keurkorps van alle betrokken medici en verpleegkundigen die straks verzameld zijn rond de snijtafel, die het succes nodig hebben dat iedereen mij toewenst. Niet dat ik twijfel aan de kunde van dat keurkorps, maar ook zij kunnen mijn bezorgdheid op voorhand niet wegnemen.

En verder draait de wereld gewoon door. Ook letterlijk. Toen Jupiter gisteravond behoorlijk snel aan ons oog voorbij trok, hebben we eens opgezocht met welke rotatiesnelheid wij ons voortbewegen. Dat blijkt dus voor Nederland zo’n 1030 km/u te zijn. Ergens bij stilstaan kan dus gewoon eigenlijk niet. Ook niet bij deze constatering.

Dinsdag heb ik een ontmoeting met mijn operateur, zodat we van elkaar weten wie we zijn. Laat ik nu altijd gedacht hebben dat een operateur de man is die in een bioscoop de filmrollen in de projector zet. Nu klopt het wel dat we in een beroerde film terecht zijn gekomen, maar hier wordt de term gebruikt voor de dienstdoende chirurg. Toch even gecheckt in mijn Van Dale en inderdaad worden daarin beide betekenissen genoemd.

In de aanloop naar de opname, hebben Karin en ik gesproken over het samenstellen van een playlist rond het thema Ogen, om tijdens het verblijf in het ziekenhuis af en toe te beluisteren. De lijst is er (nog) niet gekomen vanwege tijdgebrek en de enorme keuze. Het gaat van Twee reebruine ogen en Kijk eens in de poppetjes van mijn ogen tot Eye of the tiger.
Ik sluit dit bericht af met een nummer dat zeker op die lijst hoort en dat ik een van de mooiste popsongs vind. Op Youtube zijn er diverse live uitvoeringen te vinden, ook mooi, maar hier de lp-versie waarin ik het nummer voor het eerst hoorde in 1969 (bedenk me ineens dat dat precies 50 jaar geleden is). Crosby, Stills & Nash met Suite: Judy blue eyes.

Ik hoop donderdag weer van me te laten horen. In mijn nieuwe T-shirt.

Scroll naar top